Benedikt Bjarni Bogason

Jump to Comments

Ég hef alltaf verið stoltur af nafninu mínu, þetta hefur verið eitt af því fáa sem ég hef aldrei haft minnimáttarkennd útaf. Mér þykja öll þessi þrjú nöfn stöndug og glæsileg, Benedikt, Bjarni og Bogi, enda hlotnaðist ég þau eftir merkismönnum. Þau stuðla, vekja eftirtekt, fara vel í munni og eru góð og gild íslensk nöfn (má raunar deila um Benediktsnafnið hversu íslenskt það er, en engu að síður er ég hrifinn af því). Ætti að vera auðvelt að fallbeygja þau, þó það vilji nú vefjast fyrir besta fólki (Benedikt um Benedikt frá Benedikt til Benedikts; Bjarni um Bjarna frá Bjarna til Bjarna; Bogason um Bogason frá Bogasyni til Bogasonar). Þá hef ég einnig verið þakklátur því að allt nafnið geymir enga séríslenska stafi og því ættu útlendingar ekki að eiga í neinum erfiðleikum með nafnið mitt. Mér dettur í hug þegar ég, mamma og pabbi vorum úti í Malasíu og kynntum okkur fyrir breskum hjónum (Tom og Anne, eða e-ð þvíumlíkt, ekta bresk nöfn) hvað þau voru fegin þegar ég kynnti mig sem Benedikt, eftir að þau höfðu reynt árangurslítið að bera fram Bogi og Ásta (þeim hefði áreiðanlega fallist hendur við að reyna að segja Ástríður). Við vorum það sem eftir var ferðarinnar Benedikt, Bókí og Ahtta. Svipuðum erfiðleikum á Héðinn vinur minn í Danmörku og gafst hann fyrir löngu upp á að reyna að fá Baunverjana til að bera fram nafnið hans, og ég held að hann hafi bara valið e-ð annað nafn sem hann gengur undir þarna úti, sem Danir eiga auðvelt með að segja og skrifa.

Öllum ætti vera orðið ljóst hversu vænt mér þykir um nafnið mitt, eins og sjálfsagt öllum er annt um sitt eigið nafn, því það er jú manns eigið kenninafn, það sem aðgreinir mann frá öðrum í þessari guðsvoluðu veröld. En að sama skapi sárnar mér alveg svakalega þegar níðst er á nafninu mínu. Slíkar stundir greypast mér í minni og ég á erfitt með að fyrirgefa þeim sem stafsetja nafnið mitt vitlaust. En það er furðu algeng iðja. Fyrsta til að nefna er sérkennari minn við Æfingaskólann, sem átti að kenna mér að bera fram stafinn “r”, sem mér var fyrirmunað fram til 15 ára aldur. Hún ritaði alltaf nafnið mitt “Benidikt”, og er þetta án efa sú villa sem ég verð oftast vitni að. Þá er stundum eitthvað talið koma frá einhverjum herramanni að nafni “Benedikti”, en þann herramann þekki ég ekki og er mér með öllu ókunnur. Þá hef ég nokkru sinnum verið talinn “Bogasson” en ég vil nota tækifærið og vísa þessum sögusögnum á bug, að ég sé undan þessum “Bogas” kominn, móðir mín minnist þess ekki einu sinni að hafa þann ágæta mann hitt, hvað þá meira, og allra síst átt við hann kynni sem gætu leitt til jafn gæfuríks ávaxtar og ég er. Nei, það er ekki neinum vafa undirorpið að ég er sonur föður míns, hans Boga. Svo fór ég í bókabúð rétt fyrir páska, og var spurður um nafn sem ritað var á inneignarnótuna. Ekki veit ég hvort ég sé svona linmæltur eða hvað, en þegar ég leit á nótuna stóð þar skýrum stöfum “Benedigt Bogason”. Ég bíð nú bara eftir þeim ósköpum, sem virðast mér óumflýjanleg, að ég verði skrifaður “Benidigt Bjaddni Bokasson”.

2 Ummæli

Filed under Óflokkað