Á leið í skólann

Jump to Comments

Er ég rölti upp í skólann í morgun henti mig furðulegt atvik. Ég var s.s. labbandi og á undan mér gekk mannvera, sem gekk nokkuð einkennilega; hún var greinilega að flýta sér og gekk með nokkrum tilþrifum, rykktist öll til og frá í hverju skrefi. Við mættum svo frekar smávaxinni og þybbinni konu sem sneri sér við er hún mætti þeim sem á undan mér gekk. Hún vatt sér að því loknu upp að mér og sagði eitthvað á þessa leið: Það er með ykkur skeggjuðu mennina, það fer ekki á milli mála hvors kyns þar er á ferð. Eitthvað annað en þessi rússi sem gekk á undan þér; ómögulegt að greina hvort þar gekk maður eða kona. Ég var nú fyrst örlítið skelkaður þegar hún tók mig tali, eins og ég er alltaf þegar ókunnug manneskja kemur of nálægt mér á almannafæri. En þegar ég varð áskynja að erindið væri ekki að bölsótast yfir unga fólkinu, né ætlaði hún að leggja til mín með hníf, vefja mig inn í teppi og varpa mér í höfnina á Neskaupsstað, þá varpaði ég öndinni léttar. Og til að taka undir mál hennar (og svo hana grunaði aldrei að ég hefði í fyrstu verið skelkaður sem smástelpa) þá rak ég upp tröllahlátur; svona nokkurs konar skógarhöggsmannshlátur, svo ekki væri nokkur vafi á að þar gengi maður með testósteronið í fullum swing, og ekki í nokkrum efa um karlmennsku sína. Tókst mér uppgerðin bara býsna vel, enda vanur leikari á ferð. Ástæðan fyrir taðvaxtartilraunum mínum síðustu ár er líklega einmitt einhver innri efi um að ég sé fullgildur meðlimur í heimi vöðvajötnanna, karlmannanna. En hvað um það, hún hafði ekki fleira við mig að segja, svo hún hélt sinni leið og kallaði svo til baka: Gangi þér vel!

1 ummæli

Filed under Óflokkað