Þá er ég búinn að koma mér fyrir hér í Lundúnum, meira að segja kominn með aðgang að netinu (amk tímabundið), svo það er tímabært að segja ykkur það helsta sem á daga mína hefur drifið. [Þetta er reyndar bara dagur 1:]
Ég flaug til Stansted á þriðjudaginn var (með tölvuvert litlum fyrirvara) og komst að því í Keflavík að Iceland Express hélt uppteknum hætti við að sameina flug sem voru að að fara ca í sömu átt. Þannig var búið að sameina Lundúna og Frankfurt flugið. Sem betur fer var fyrst flogið til Stansted og ég lenti þar um hádegisbil. Tók lest niður á Liverpool stræti og þaðan leigubíl niður á Wren Street, þaðan sem ég skrifa þessi orð.
Ég var orðinn algjörlega handlama þegar hér er komið sögu, enda var ég með þrjár töskur yfirfullar af drasli (að skipan mömmu). Var meira að segja litinn mjög illu auga við afgreiðsluborðið þegar daman spurði mig í forundran hvort ég ætlaði að tjekka inn tvær töskur (um 30 kg). Hún skipaði mér að taka aðra þeirra með mér í handfarangri sem jók nokkuð á handleggjaþreytuna.
Þannig að þegar kom að dyrunum sem ég áleit vera innganginn að stúdentaheimilis-byggingunni varð ég nokkuð álútur er ég las að þessar hliðardyr væru ekki í notkun, og þessir tillitsömu Bretar báðust afsökunar á óþægindunum sem þetta kynni að valda. Ég gekk því umhverfis bygginguna með allan farangurinn í fanginu í leit að öðrum dyrum – árangurslaust. Reyndar komst ég ekki allan hringinn því öðru megin kom ég að læstu hliði og á öðrum stað hindraði önnur bygging för mína.
Nokkuð vonlítill, þreyttur og lúinn var ég kominn aftur á byrjunarreit en ákvað að taka í húninn á hurðinni sem skv. tilkynningu var ekki í notkun. Og viti menn, þetta var inngangurinn! Tilgangur skiltisins var víst sá að útskýra að annar hluti vængjahurðarinnar var ekki opnanlegur. Hinn var í fullkomnu lagi…
Næst tók við 15 mínútna samtal við konu í afgreiðslunni sem kannaðist ekkert við að ég væri væntanlegur (þó kom í ljós að ég hafði einmitt rætt við hana daginn áður og tjáð henni að ég væri á leiðinni!). En hún lét mig loks hafa lykla að herberginu mínu og sagði að ég þyrfti ekki að flytja úr því herbergi (en það var alltaf möguleiki því ég var kominn um 3 vikum áður en ætlast er til að nemendur almennt mæti). Á kippunni voru þrír lyklar og útskýrði hún í miklum smáatriðum að hvaða hurðum hver lykill gengi o.s.frv. Ég brosti bara og beið óþreyjufullur eftir að hún hætti að tala svo ég gæti hent mér í heita sturtu og hvílt mig eftir töskuburðinn.
Herbergið var á fyrstu hæð en þangað þurfti að taka lyftu sem hristist og skalf svo heiftarlega að ég hélt að suðurlandsskjálftinn væri aftur genginn. Á leiðinni hitti ég undarlegan fyr sem reyndist vera að flytja í næsta herbergi við mig. Ég byrjaði á að skoða restina af íbúðinni með honum áður en ég fór í mitt herbergi. Þarna var pínulítið eldhús með einum ísskáp, eldavél og fjórum stólum, og þar við hliðina á var lítil kompa með klósetti og þar inn af var herbergi með þili úr harðviði sem reyndist afmarka sturtu. Nú voru farnar að renna á mig tvær grímur. Afhverju var klósett hér og sturta ef það var líka í herberginu?? Ég held að ég hafi vart getað leynt kvíðnissvipnum fyrir herbergisfélaganum þegar ég loksins mannaði mig upp í að opna dyrnar að herberginu mínu. Þar var beddi, skrifborð og …. ekkert annað.
Ég fór í hendingskasti aftur niður í lobbí, og sagðist halda að það hafi orðið hræðilegur misskilningur. Ég hafði jú fengið boð um “en-suite”. Ég óttaðist að hafa misskilið gjörsamlega hvað en-suite þýddi (enda ekki enska – kannski franska?). Konan utangátta í afgreiðslunni spurði þá hvort ég hefði ekki átt að vera í Langton Close, en ég sagði henni sem var að ég ætti að vera í Frances Gardner House, sem er næsta bygging við þessa. Baðst hún afsökunar á þessu og við tók um 20 mínútna bið þar sem hún gekk fram og aftur um gólf, leitaði í yfirfullum lyklaskápum og muldraði eitthvað fyrir munni sér.
Loks sagðist hún ætla að láta mig í íbúð, sem enn væri enginn kominn í; “a penthouse suite” eins og hún kallaði það. Íbúðin væri á sjöundu og efstu hæð með ágæt útsýni. Nú fékk ég bara 2 lykla, annar var að læsta hliðinu sem heldur riff-raffinu frá okkur fína fólkinu í Frances Gardner House, og hinn gekk að öllum hurðum í húsinu (3 talsins sem ég þarf að fara í gegnum).
Herbergið er alveg með ágætum (ansi svona hótel-legt), en miklu betra en ég hafði gert mér í hugarlund (enda séð ýmislegt frá dögum mínum í Ipswich að ógleymdu herberginu fyrr um daginn). Sér-baðherbergi inn í herberginu mínu með klósetti, vaski og sturtu. Eldhúsið sem er sameiginlegt með 7 öðrum er sæmilega rúmgott með 2 eldavélum og 2 ísskápum (en reyndar ekki einu einasta eldhúsáhaldi né örbylgjuofni).
Ég lét það verða mitt fyrsta verk að skella mér undir bununa í sturtunni, og fékk sturtuhausinn … í hausinn. Síðasta leigjanda hafði tekist að láta hann tolla uppi rétt nógu sannfærandi til að verða ekki rukkaður um skemmdir. Þannig að mín fyrsta, langþráða sturta samanstóð af höfuðhöggi og volgri beinni bunu í beinu framhaldi. Þetta var sem betur fer lagfært strax morguninn eftir svo nú get ég farið í sæmilega sturtu. Reyndar minnkar alltaf vatnskrafturinn í miðju kafi jafnt og þétt alveg þangað til einungis tveir dropar koma og svo bara einn. En svo allt í einu kemur vatnið aftur á fullum krafti (í fyrsta sinn sem þetta gerðist var ég eitthvað að horfa á sturtuhausinn í forundran og vantrú yfir vatnsleysinu þegar bunan kom, ég mér leið eins og ég hafði fengið kjaftshögg. Nú passa ég mig að líta undan. (Þessari sturtu er sem sagt eitthvað í nöp við mig, því ég kem alltaf laskaður úr henni.)
Næsta sjokk var þegar mér varð litið á rúmið. Ég hafði ekki tekið eftir neinu fyrst þegar ég kom, enda ekki eftir neinu að taka. Rúmið var á sínum stað, en ekki koddi, sæng, teppi, lak eða neitt það sem maður tengir venjulega við rúm í huga sér. Raunar hafði mér verið gert grein fyrir að “linen would not be provided”, en ég gerði ráð fyrir að þetta þýddi að rúmfötin þyrfti ég að skaffa sjálfur (sem ég og gerði, 2 pör takk fyrir!). Ekki óraði mig að ætlast væri til að ég hefði kodda og sæng meðferðis yfir “hálfan” hnöttinn. Nóg var víst um hvað flugvallarstarfsmennirnir álitu mig hafa mikinn farangur…
Ég endasentist aftur í lobbíið og spurði hvort þeir hefðu gleymt að láta kodda o.þ.h. í herbergið mitt. “O, nei. Besta ráðið væri líklega að fara í Argos og fjárfesta í slíkri munaðarvöru, en því miður lokaði það fyrir 10 mínútum, að því er ég held.” Ég sá því fram á að sofa fyrstu nóttina undir úlpu og með peysu sem kodda. Ég ákvað samt að rölta útí Argos af rælni til að athuga hvort það væri örugglega lokað, og sem betur fer var opið alveg til 7 þannig að þetta reddaðist!
Ég veit að margir hafa áhuga á matarmálum mínum (eða ætti ég að segja áhyggjur?). Ég hef borðað hér heima öll kvöld hingað til, og hef reynt hina ýmsu tilbúnu rétti frá Tesco og Waitrose (sem eru breskar verslunarkeðjur). Ég hef semsagt hent þessu í ofninn og beðið. (Eldunarhæfileikar mínir þekkja engin takmörk!) Þetta hefur tekist ljómandi vel hingað til (reyndar var sveppa-stroganoffið ekki alveg það sem ég bjóst við, ég veit nú að litla græna v-affið þýðir að rétturinn henti grænmetisætum…). Hver veit nema ég færi út kvíarnar þegar líður á og eldi eitthvað flóknara en til þess þarf víst reyndar eldhúsáhöld, sem ég ætla að bíða með að kaupa þar til samleigjendur mínir fara að koma svo þeir geti tekið þátt í kostnaðinum.
Ég hef svo verið að lesa húsreglurnar og þar er mér tjáð að ég megi hýsa vin minn á gólfi herbergisins í allt að þrjár nætur ef ég kjósi svo, og láti vita með hæfilegum fyrirvara. Ég hef því ákveðið að taka niður pantanir (gegn vægu gjaldi) og sérstakir gestir mega ef til vill sofa til fóta, ef gólfið huggnast þeim lítt! Svo er Holiday Inn hótel beint fyrir utan gluggann minn, þannig að þeir sem þar gista geta e.t.v. séð mig út um gluggann hjá sér og við getum vinkast á…
Sem sagt, ég hef það fínt hérna úti. Það væsir ekki um mig.
